४५ आता विसाव्याचे क्षण

४५  आता विसाव्याचे क्षण 


आता विसाव्याचे क्षण 

माझे सोनियाचे मणी 

सुखे गोवित ओवित 

त्याची ओढतो स्मरणी 


काय सांगावे नवल 

दूर रानीची पाखरे 

ओल्या अंगणी नाचता 

होती माझीच नातरे 


कधी होती डोळे ओले 

मन माणसाची तळी 

माझे पैलातले हंस 

डोल घेती त्याच्या जळी 


कधी पांगल्या प्रेयसी 

जुन्या विझवून चुली

आश्वासती येत्या जन्मी 

होऊ तुमच्याच मुली 


मणी ओढता ओढता 

होती त्याचीच आसवे 

दूर असाल तिथे हो 

नांदतो मी तुम्हांसवे

Comments

Popular posts from this blog

४० . जिनके ओजस्वी वचनों से, गूँज उठा था विश्व गगन

४४ हे शारदे मां अज्ञानता से हमें तार दे माँ

४३ . ॐ जय जगदीश हरे